جالب این جاست که هسته‌ اصلی منطق این تلاش معنا‌بخش و تبلیغاتیِ حکومت از جانب مخالفان آن هم به طور کلی پذیرفته شده است. یعنی حکومت می‌گوید شرکت در انتخابات نشانه‌ی مشروعیت نظام سیاسی است و مخالفانش می‌گویند شرکت نکردن در انتخابات معادل عدم مشروعیت نظام سیاسی است. اختلاف آن ها بر سر ماهیت معنای مشارکت در انتخابات نیست، اختلاف بر سر میزان مشارکت به عنوان عامل مشروعیت بخش است. به همین دلیل، نبردِ دو طرف معطوف شده است به یک نبرد کمّی برای زیاد نشان دادن یا کم نشان دادن مشارکت مردم در انتخابات از یک سو، و سپس سوار کردن معنای از قبل تراشیده شده روی این کمیت‌ها از سوی دیگر.